Ben jij bang om je werkelijk te uiten naar je partner?

5be733b9da3d6e608cbb2f40a9657bf3
image-1609

Vrouwen met angsten in de liefde vinden het vaak lastig over hun werkelijke emoties te praten, omdat ze bewust of onbewust bang kunnen zijn zich afgewezen te worden.

In deze post leg ik uit hoe je allereerst verbinding maakt met wat jij voelt. Dit is essentieel omdat als jij niet weet wat jij nu écht voelt, je het iemand anders ook niet duidelijk kan maken.

Je gaat dan vechten, vluchten of bevriezen en de verbinding juist ondermijnen, terwijl je dit eigenlijk niet wilt.

Als je in een restaurant zit en de kaart in je opneemt merk je vanzelf waar je trek in hebt, toch? Vervolgens doe je je bestelling bij een medewerker van het restaurant. Of verwacht je van de medewerker dat hij je gedachtes kan lezen en het gene wat je wilt op tafel komt zetten? Hoogst waarschijnlijk niet. En toch is dit precies wat gebeurt in relaties.

Zeg dat je net een tijdje met iemand omgaat en hij heeft een dag niets van zich laten horen. Je maakt je ongerust en haalt je allerlei spookbeelden in je hoofd. Vervolgens spreek je deze niet uit. Als hij dan belt ben je eigenlijk boos of verdrietig, maar je wil dit niet laten merken. Je wilt immers geen zeur zijn. Of misschien verwacht je dat die andere persoon wel merkt of voelt dat jij een belletje op prijs had gesteld.

Wanneer de ander zich van geen kwaad bewust is gebeurt meestal het volgende:

  • Je bagatelliseert innerlijk de hele emotie weg. ‘Ach, het valt ook eigenlijk allemaal wel mee, hij bedoelt het niet zo’. Je wilt tenslotte niet lastig doen.
  • Je zweeft door (uitdrukking die ik gebruik voor overspiritualisering). ‘Ik accepteer alles zoals het zich aandient’.
  • Je gaat denken dat het aan jou ligt en maakt het persoonlijk. Jij zal wel niet leuk, bijzonder, waardevol of lief genoeg zijn.
  • Je gaat generaliseren: zie je wel, alle mannen zijn het zelfde. Deze kan ik ook niet vertrouwen.

In al deze gevallen pruttelt het hele emotionele breitje nog fijn een tijdje door. Tot dat hij weer een keertje een dag niets van zich laat horen en BAM!

De pan kook over. Nu ben je het zat. Je ontploft of je trekt je volledig terug uit de situatie. De ander staat erbij en kijkt er naar: ‘Jo, wat gebeurt hier?’

Meestal begint de ruzie nu goed op gang te komen. Het beschuldigen en verwijten is begonnen. Daar baal je natuurlijk van, want dit is juist niet wat je wilde. Je wilde verbinding en nu ervaar je juist verwijdering.

Geweldloze communicatie

Echt verbindend communiceren is geen technisch kunstje. Op het moment dat jij alleen maar in je hoofd bezig bent met ‘wat moet ik zeggen en zeg ik het wel goed?’, ben je al weer weg uit de emotie. Het wordt dan bijna een toneelstukje. De ander voelt dat als de beste. De chemie voelt niet écht.

Onechtheid kan op een gegeven moment gaan irriteren. Denk aan de persoon die je belt als je een klacht hebt bij een groot bedrijf. Je hoort meteen of iemand écht naar je luistert, of dat iemand een technisch vragenlijstje op je afvuurt.

Geweldloos communiceren is een taal van mededogen waarmee we de machtsstrijd overstijgen en bewegen naar samenwerking en vertrouwen.

Marshall B. Rosenberg (klinisch psycholoog en grondlegger van Nonviolent communication)

Wanneer je werkelijk kan laten zien aan je partner waar het om draait, dat je bijvoorbeeld eigenlijk niets liever wilt dan dat hij er gewoon even voor je is, zal iemand daar heel anders op reageren omdat verwijten dan wegvallen. Iemand anders hoeft het nog steeds niet met je eens te zijn, maar kan wel jouw gevoel erkennen. Dat is een essentieel verschil.

Het topje van de ijsberg (dat telefoontje wat niet gepleegd is) smelt ineens als sneeuw voor de zon. Er wordt nu gesproken over waar het écht om draait: verlies van verbinding. Zo ontstaat er ook ruimte bij de ander om te delen wat er nou bij hem gebeurt, zonder dat hij het gevoel krijgt zich te moeten verdedigen.

Uitspreken wat je voelt, zeker als je dit niet van huis uit gewend bent, kan best heel spannend zijn. Weten wat je precies blokkeert, wordt dan de eerste stap. Doordat jij vervolgens anders reageert in een situatie, ontstaat er een werkelijk verbindende diagloog in plaats van een verwijtend gevecht.

Untitled design(3)

Pak je dagboek of een groot stuk wit papier en beantwoord de volgende vragen:

  1. Denk aan een situatie terug waarin jij je onbegrepen voelde. Omschrijf wat er precies gebeurde in jouw wereld. Welke emoties voelde je op dat moment?

  2. Schrijf nu vervolgens op hoe jij aan de buitenkant reageerde. Wat waren jouw zichtbare reacties? Wat zei je precies?

  3. Welke behoefte had jij eigenlijk? Wat had je graag gewild dat de ander deed?

Mocht je vragen hebben, stel deze dan onder aan het blog. Mocht je iemand kennen die het lastig vindt te vragen wat ze wilt, feel free to share deze blogpost.

xoxo & Namasté Femke

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someonePin on Pinterest

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *