Ontmasker je tegenslagen

FEM_7311
image-8191

 

Toen ik mij jaren geleden begon te verdiepen in yoga & mindfulness, las ik iets over de Eerste Edele Waarheid van de leer van Boeddha. En dat maakte me nu niet direct razend enhousiast. Deze Eerste Waarheid is namelijk:

1. Er is lijden.

‘Lekker opbeurend’ dacht ik.

Tot dat ik de tweede, derde en vierde waarheid goed doorlas:

2. Er is een oorzaak voor het lijden

3. Beëindiging van het lijden is mogelijk

4. Er is een pad dat leidt tot opheffing van het lijden.

Dit maakte me dan weer wel nieuwsgierig.

 

Tegenslagen en de innerlijke criticus

Van nature heb ik namelijk de neiging te piekeren over van alles en nog wat. Van schijnbaar onbenullige tegenslagen tot wereld groots (van ‘hé de koffie is op, die ben ik nu al 4x vergeten’, tot ‘ik draag ook niets bij in het aanpakken van terrorisme, klimaatproblemen, de zorg en hongersnood’- ja zo erg).

Inmiddels weet ik dat ik niet de enige ben die regelmatig mentaal afreis naar andere bestemmingen.

Van nature is onze innerlijke criticus namelijk gek op het maken van verhalen over onze (grote en kleine) tegenslagen. En helemaal wanneer er persoonlijk ingrijpende gebeurtenissen om de hoek komen kijken. We hebben dan de neiging om in onze oude ingesleten denk- en reactiepatronen te schieten.

Het belangrijkste dat onze innerlijke criticus (of ego) ons dan graag wil laten weten is dit (ik maak het even lekker groot):

Jij bent echt de enige die met dit probleem kampt, kijk maar eens om je heen, iedereen heeft het voor elkaar behalve jij, eigenlijk zou je deze problemen niet horen hebben op jouw leeftijd, het ligt allemaal aan JOU, je bent gewoon niet goed genoeg, je bent mislukt.

 

Natuurlijke reactie op tegenslagen

Onze natuurlijk reactie op tegenslagen is verdriet. Je tijdelijk in gekwetsheid terugtrekken na een ingrijpende gebeurtenis, is dan ook niet het werkelijke probleem (ah, daar is hij: het leven is lijden!).

Dit verdriet gaat meestal na een bepaalde periode vanzelf over als we dit verwerkingsproces gewoon z’n gang laten gaan.

En daar zit natuurlijk de crux.

Meestal kunnen én willen we ons niet bij innerlijke pijn neerleggen, we vinden dat een verwerkingsproces te langzaam gaat, gunnen onszelf er de tijd niet voor en willen gewoon niet voelen hoe we ons op dat moment voelen.

We willen simpelweg weer gelukkig zijn of van de pijn afkomen.

Begrijp me niet verkeerd, ook dit is een logisch menselijk mechanisme: geen enkel levend wezen wil natuurlijk pijn voelen.

Ik zeg ook niet dat het aangaan van een verwerkingsproces eenvoudig is, of als ik tegen iets pijnlijks aanloop even 30 minuten op m’n yogamat doorbreng en direct weer het zonnetje in huis ben (dit zou overigens direct door mijn omgeving tegengesproken worden ha ha).

Nog wil ik het pad van yoga en mindfulness veridealiseren en je vertellen dat pijn te vermijden valt in het leven.

Wat ik wil zeggen is dat juist de beoefening van het herkennen én erkennen van de pijn die vaak met tegenslagen gepaard gaat, een gevoel van ruimte en vernieuwd perspectief kan geven.

Je stapt uit je hoofd, in je lijf. Verplaatst jezelf van daar en toen, naar hier en nu.

Dat is de oefening.

Zo kun je kleine én grote tegenslagen een plek geven en verdwijnt het doel ‘van de pijn afkomen’ naar de achtergrond.

Pijn is onvermijdelijk, lijden is optioneel

~ John Kabat-Zinn ~

Deze innerlijke opmerkzaamheid brengt letterlijk verlichting van de pijn die je op dat moment voelt, omdat het verzet langzaam wegebt.

 

De valkuil van aversie

Wanneer we onzelf daarentegen ongemerkt blijven vastzetten in oude patronen van verzet, komt vroeg of laat de zogenaamde reddende engel in zicht. Die denkt met al zijn dapperheid, actie en ondernemingsdrang jou te gaan redden van de ondergang:

De (gedreven) doe-modus.

Alle respect voor de goede bedoelingen van deze actieve vriend van de innerlijke criticus, maar meestal dient deze doe-geest zich aan in de vorm van eindeloos zoeken naar oplossingen (piekeren). Hij wil verandering en dingen mogen niet zijn zoals ze zijn. De ‘waarom gebeurt MIJ dit?’ – vragen blijven dan aan de lopende band door je heen schieten.

 

Ontmasker de natuurlijke beweging van de doe- modus

Ontmasker de bewegingen van de doe-geest door de Bodyscanmeditatie te doen en beantwoord vervolgens deze reflectieve vragen:

  1. Welke gedachten gingen er tijdens de bodyscan in je om?
  2. Van welke gewaarwordingen werd je je bewust?
  3. Wat voor gevoelens kon je ontdekken?

 

Je kunt onder aan deze post reageren of eventuele vragen direct privé naar mij sturen.

Mocht je nog andere vragen hebben na het lezen van deze post of doen van de oefening, voel je dan vrij deze te stellen.

Voor andere meditaties, kun je hier verder kijken.

 

Liefs & Namasté,

Femke

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someonePin on Pinterest

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *