Verlies jij jezelf in Idiote Compassie?

FEZ_5497
image-7402

 

Een van de vragen die ik vaak bij Mindfulness & Yoga lezingen hoor is die over liefdevolle vriendelijkheid en grenzen.

Dit zijn een aantal vragen die regelmatig gesteld worden:

  • ‘Ik help andere mensen vaak, maar mensen maken dan misbruik van mijn goedheid’
  • ‘Ik begin mijn persoonlijke grenzen te versterken, maar mensen nemen mij dit niet in dank af of noemen me zelfs gemeen en egoïschtisch, het voelt alsof mijn vooruitgang afgestraft wordt’
  • ‘Ik geef veel aan mensen, maar ik krijg er vaak zo weinig voor terug’
  • ‘Ik geef veel ruimte, begrip & tijd aan partners, maar er is weinig plek voor mijn behoeften’

De vervolgvraag van de leraar is dan vaak: wat hoop je voor dit geven terug te krijgen? Wat hoop je ermee te bereiken?

Dit zijn de meest gehoorde antwoorden:

– goedkeuring

– acceptatie

– erkenning

– liefde

Allemaal menselijke oprechte drijfveren & behoeften.

Wanneer we echter een innerlijk probleem proberen op te vullen met een externe oplossing, kan er vroeg of laat iets scheef groeien binnen een relatie, wat je gevoelig kan maken voor ongelijkwaardige of ronduit ongezonde relaties.

Zo lijkt bijvoorbeeld vergeven van iemand die steeds afspraken niet nakomt heel ‘verlicht’, maar als iemand dit gedrag niet verandert en jij niet-oordelend-compassievol blijft vergeven ten koste van jezelf, is er een heel ander mechanisme aan het werk.

Als het vergeven van gedrag (in de context van dit voorbeeld) betekent dat iets ten koste gaat van jezelf, is het geen vergeven, maar toestaan dat andere mensen geen verantwoording nemen voor hun eigen gedrag.

Het hebben van compassie voor iemand houdt ook niet in dat onacceptabel gedrag ineens acceptabel wordt.

Uit de eigen diepere behoefte geliefd, gezien en geaccepteerd te worden kunnen desalniettemin natuurlijke grenzen vervagen, waardoor er langzamerhand een afhankelijkheidsrelatie ontstaat met de ander.

Boedistisch schrijver en leraar Ken McLeod kwam met een briljante term (ik houd van heldere taal ha ha) voor deze vorm van geven die we vaak onterecht onder het kopje ‘compassie’ zetten: Idiote compassie.

Idiote compassie is dus niet het zelfde als compassie (of karuna in het Sanskriet) waar in de yogafilosofie & boeddhisme (Mindfulness) over gesproken wordt.

Je kunt Idiote compassie het best omschrijven als: denken dat je iets voor een ander doet, maar eigenlijk doe je het onbewust voor jezelf om een eigen emotie (bijvoorbeeld het gevoel te kort te schieten, schuldgevoel, angst, boosheid, schaamte) uit de weg te gaan.

‘Denken aan anderen is helemaal ok, maar wat als iemand anders schade toebrengt en misbruik maakt van idiote compassie?’

~ Ken McLeod ~

Deze week een korte begeleide reflectie die je kunt doen als je jezelf herkent in bovenstaand patroon.

Als je ook graag andere gratis meditaties wilt proberen,  klik dan hier.

Wil je samen met vrienden of vriendinnen mediteren? Voel je dan vrij deze gratis meditaties met hen te delen.

Als je vragen of opmerkingen hebt mag je deze altijd delen onder aan dit blog of in een privébericht.

Wil je meer lezen over Idiote compassie? Dan kan o.a. in de artikel van buddhistisch leraar Pema Chödrön.

Het eerstvolgende blog zal op dinsdag 7 juli 2015 verschijnen i.v.m. mijn verhuizing.

Liefs & Namasté,

 

Femke

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someonePin on Pinterest

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *